Al eeuwen vragen we ons af: "Wat is kunst, wat is een technische vaardigheid?" Ook de fotografie wordt regelmatig in dit licht bekeken.

Die paar regels op papier, is dat nu een rijmpje of is dat dichtkunst? Dat beeldje op de schoorsteen, is dat leuk knutselwerk of is dat beeldhouwkunst? Die plaat aan de wand, is dat een mooi schilderstukje of is dat schilderkunst? Wanneer is iets een technische vaardigheid en wanneer is het kunst?
Het antwoord op die vraag is... oninteressant! Soms zie ik een kunstwerk dat ik afstotelijk vind. Maar ik zie ook dingen die ik zó mooi vind, dat ik ze wel in huis een ereplaatsje wil geven. Het maakt niet uit of het kunst is of niet. Voor mij telt alleen: vind ik het mooi of niet?
Bij het woord "kunst" heb ik altijd het gevoel van het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer. Een geslepen kleermaker maakte van "onzichtbare stof" een prachtig gewaad voor de keizer. De keizer durfde niet toe te geven dat hij de kleren helemaal niet zag. En het volk durfde niet anders dan het met de keizer eens te zijn. En toen de keizer ongekleed buiten paradeerde riep iedereen: "Wat een prachtig gewaad draagt de keizer!" Dat gevoel heb ik nu ook bij veel kunst. Nu alleen nog maar wachten op dat jongetje dat roept: "De keizer loopt in zijn blootje!"
Als mijn foto's kunst zijn en je vind ze niet mooi, dan zul je ze nooit aan de wand hangen. En zijn mijn foto's een technische vaardigheid die je wèl mooi vind, dan hang je ze wellicht wèl aan de wand.
Daarom vraag ik mij niet af of mijn foto's kunst of een technische vaardigheid zijn. Het gaat erom of je ze mooi vind of niet. Vind je ze mooi, dan heb ik mijn doel bereikt. Dan hoop ik dat je er nog heel lang met heel veel plezier naar kijkt. Want daar zijn foto's immers voor: om ze te bekijken.

Even een sonnetje van mijn hand:

Het filmpje van weleer
is grotendeels vervangen door een chip.
Maar als ik nu een foto knip
schrijf ik nog steeds geschiedenis neer.

Want ook als je bent heengegaan
prijkt nog steeds jouw portret.
Het is bewust daar neergezet.
Want in gedachten blijf je bestaan.

Hoe wil je dat men jou gedenkt?
Is het nu geen mooi idee
dat je je dierbaren je foto schenkt?

Nu pronk je er zelf bij leven mee.
En ooit een ander die je herdenkt
als je uiteindelijk rust in vree.

Nu ben je mooi, nu ben je fris.
Je verschijning mag er zijn!
Is het dan niet heel erg fijn
dat later die herinnering er is?

Op zekere dag begon de Amerikaanse Caitlin Boyle zelfklevende 'Post-it' memoblaadjes achter te laten in publieke toiletten op haar werk, in de supermarkt, in de sportschool. Ze schreef gewoon wat willekeurige posivieve dingen over zichzelf: 'Je bent mooi', 'Je bent onweerstaanbaar zoals je bent', 'Hou van jezelf'.
Diezelfde dag zag een andere vrouw zo'n briefje en liet er ook een achter in de damestoiletten op kantoor: 'Jouw onvolmaaktheden maken je mooi'. Daarmee was Operation Beautiful geboren.
Caitlin is er terecht van overtuigd dat je een beter zelfbeeld krijgt als je het maar vaak genoeg tegen jezelf zegt.
De website Operation Beautiful werd in het leven geroepen. Doe mee met deze leuke actie. Schrijf iets positiefs over jezelf, zet er 'operationbeautiful.com' onder, plak het ergens op waar anderen het ook kunnen lezen, maak er een foto van en stuur die naar de website Operation Beautiful.
Oh ja, gewoon papiertjes, geen graffiti! Zou Operation Beautiful ook in Nederland een succes worden?

Eerst had je een naam, toen een sofinummer (dat later BSN ging heten) en nu een blokkendoos: de QR-code. Het verschil is, dat je een QR-code zelf kunt aanmaken met de gegevens erin die je zelf wilt. Zo'n QR-code is een soort toverdoos. Je richt je mobieltje erop, scan 'm en allerlei gegevens openbaren zich alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En dat is het ondertussen ook!
Als fotograaf wil je er natuurlijk bij horen, voordat de concurrent je voorbij raast. Dus ook ik heb gebruik tegenwoordig zulke codes. Hier mijn blokkendoos-visitekaartje:



Zoek je een artistieke glamourfotograaf? Scan de QR-code, sla hem op en je hebt mijn gegevens in je telefoon. Zo eenvoudig gaat dat in de eenentwintigste eeuw.
Oh ja, dat ene blokje links bovenin, dat heb ik de achtergrondkleur van mijn website www.vanbelle.nl gegeven. Noem het maar artistieke vrijheid.

Vroeger schreef ik voor exposities nog wel eens gedichtjes. Een gedichtje dat ik meer dan 10 jaar geleden schreef voor mijn solo-expositie "La Belle Demoiselle" even opnieuw leven ingeblazen:

(letterlijke) vertaling:
"Juffrouw...
heel mooi...
de sensatie
van de schepping,
dat is zij."

En nog zo'n "oudje", dat ik over fotografie schreef:

"Op vleug'len van het licht
komt naar mij gedreven
een beeld, met realiteit doorweven.
Dan klapt de sluiter dicht:
gevangen moment, steeds opnieuw te beleven."

Misschien moet ik dat wel weer gaan doen:
gedichtjes bij foto's schrijven.
Wat vind jij ervan?
Wellicht iets voor een polletje!