Weblog

Emotie en herinnering


Jaren geleden kwam een aardige vrouw binnen om een fotoshoot te boeken. Ze wilde een mooie serie foto's van zichzelf hebben. We maakten een afspraak en op de dag van de shoot verscheen ze keurig gekleed en opgemaakt in de studio. Tot zover is dit verhaal niet zo bijzonder. Toen begon ze te vertellen: "Ik wil graag een mooie serie foto's van mezelf voor mijn man en kinderen", zei ze. Natuurlijk begreep ik dat. Ze vervolgde: "Ik heb helaas niet lang meer te leven." Deze verschrikkelijke zin had ik niet verwacht en raakte me diep. "Mijn man en kinderen weten het nog niet, die ga ik het zondag vertellen.", ging ze door. Er ging van alles door mijn hoofd. Wat een intens triest verhaal! Deze vrouw bij mij voor de camera, terwijl haar gezin nog niets wist van wat ze hen te vertellen had. Dankzij haar goede humeur herpakte ik mezelf en samen deden we een leuke en ontspannen shoot. Hoewel... Ontspannen? Haar verhaal hield me wel de hele tijd bezig. Na de shoot gaf ze me een hand en vertrok. Een paar dagen later kwam ze met haar man terug om de foto's te bekijken. Zowel zij als haar man waren heel blij met het resultaat en bestelden verschillende foto's in diverse formaten. Toen ik weer een paar dagen later de bestelling overhandigde gaven haar man en zij mijn assistente en mij een hand en bedankten ons. Ja, ze hadden de foto's netjes afgerekend, maar dat was voor mij niet meer belangrijk. Die dank, die waardering, dat was voor mij pas echt waardevol. Een aantal maanden later kwam de man mij vertellen dat zijn vrouw overleden was. Of ik nog een afdruk voor op de kist kon leveren? Vanzelfsprekend liet ik hem een mooie foto uitzoeken en beloofde hem dat hij de volgende dag klaar zou liggen. Mijn assistente en ik vonden beiden gelijk dat hij die afdruk gratis kreeg. De man haalde de volgende dag de foto op en wij wensten hem en zijn gezin nogmaals heel veel sterkte. Maanden verstreken... Tegen de feestdagen kwam de man weer binnen wandelen. Hij vertelde ons dat ze gingen verhuizen naar een andere plaats. Maar hij wilde niet weggaan zonder ons nogmaals te bedanken voor de prachtige fotografische herinneringen. Hij had tranen in zijn ogen staan en ik voelde eerlijk gezegd ook mijn ogen branden. We namen afscheid van elkaar. Ja, ik verdiende mijn brood met mijn foto's, maar deze dank en waardering waren voor mij pas de echte betaling.

Ja, ik ben fotomodel!


Het is weer volop zomer in ons land. Zomertijd, komkommertijd wordt er vaak gezegd. Maar volgens mij is het zelfs voor komkommers met deze droogte geen goede tijd. Laten we teruggaan naar het begin van de zomer. Op Facebook kwamen we vaak kreten als "De zomer komt 10 kilo te vroeg" en dergelijke tegen. Veel vrouwen vinden hun lichaam niet "bikiniproof". (Voor mannen geldt natuurlijk ook iets dergelijks.) En hun gezicht: nee, dat past niet op de cover van een glossy magazine. Ja, het is helemaal waar: we zien er niet allemaal zo perfect als al die modellen die de bladen sieren. Maar hoe belangrijk is dat? Voor veel mensen is hun partner de mooiste die er op de wereld bestaat. Ze kijken immers niet alleen naar een uiterlijk. Hun partner is voor hen de mooiste en het meeste waard. Hoeveel mensen hebben er niet een fotootje van hun partner in hun portemonee? En terecht! Iedereen is het waard gefotografeerd te worden. Ook jij! Misschien niet voor de cover van een magazine, maar wel voor jezelf of je dierbaren. Het je een maatje meer? Heb je geen symmetrisch gezicht? Heb je dun, vlassig haar? Wat maakt het uit? Je dierbaren houden van je zoals je bent. Jij bent uniek zoals je bent. Stel je voor dat iedereen er perfect uit zou zien. (Wat is trouwens perfect?) Dan zouden we er allemaal hetzelfde uitzien. Dan zouden we niet uniek meer zijn. Nee, jij bent uniek zoals je bent. En jij bent dus op je eigen manier ook fotogeniek. Spiegel jezelf daarom niet aan al die zogenaamde supermodellen. Jij bent een fotomodel op jouw manier. Ook jij bent een mooie fotoserie waard! En laten we even in de verre toekomst kijken. Zou het geen geweldig cadeau voor je nabestaanden zijn als ze mooie foto's van je hebben? Dus voel jezelf niet minder dan al die gezichten die je op de magazines aanstaren. Neem de stap en laat een fotoserie van je maken waar je trots op kunt zijn. Want ja, ook jij bent een fotomodel! Juist daarom vind ik het als fotograaf zo geweldig om mensen te fotograferen. En ik zou er trots op zijn als ook jij je door mij laat fotograferen. Want ik vind iedereen per definitie fotogeniek.

De duistere zijde van het licht


Voor in de middag, elf augustus negentien negenennegentig. Ik was in het Oorlogsmuseum in Overloon. Het was een bewolkte dag. Ik stond stil bij de verschrikkingen van oorlog en geweld. De avond viel en het werd snel duister. Ik voelde mij onbehaaglijk. De invallende duisternis maakte een grimmige en onheilspellende indruk op mij. Alsof de verschrikkingen van oorlog en geweld nog realistischer op mij overkwamen dan eerder die dag. Het duurde maar even. Toen brak de morgen weer aan. Als kind las ik de boeken "Reis door de nacht" van Anne de Vries. Boeken over de tweede wereldoorlog. Nu had ik deze reis in zekere zin zelf een piepklein beetje ervaren. Nee, het was niet echt nacht geweest. De totale zonsverduistering, die vijfennegentig procent van de zon bedekte, had dit veroorzaakt. En ik was verbaasd. Dit kon niet! Hoe kunnen mensen zo met elkaar omgaan, terwijl we in zo'n prachtig universum leven? Maar vanzelfsprekend dacht ik ook als fotograaf. Hoe licht de sfeer zo enorm kan bepalen. Vaak zie ik met mooi weer mensen met de camera hier door de stad lopen. En terecht, want er is zoveel te zien en te fotograferen. Ik ben geen geboren Kampenaar, maar ik ben wel blij dat ik hier woon. Kampen is een prachtige, fotogenieke stad. Maar is het weer wat slechter, dan zie ik bijna niemand met een camera lopen. En dat is jammer, want ook slecht weer brengt een eigen stemming. Ieder licht roept immers een andere stemming op. En als fotograaf kun je dat zo prachtig benutten. (Ook in de studio, waarin we het licht zelf kunnen bepalen.) Vaak wordt er maar wat raak "geknipt" zonder dat de fotograaf (M/V) zich bewust is van de stemming die het licht oproept. Daardoor wordt het licht niet bewust benut. Neem nou bijvoorbeeld een van de drie poorten die Kampen nog telt. Bijvoorbeeld de Cellebroederspoort. In het zomerzonnetje valt er een licht op dat bij mij een stemming oproept als "Vreemdeling, welkom in onze stad!" Tijdens een herfststorm wordt dezelfde poort in een heel ander licht geplaatst: "Vreemdeling, zie onze stad maar eens binnen te komen!" Dankzij het licht roepen we dus met onze foto een heel andere stemming op. Velen zien de schoonheid van de stad, weinigen de schoonheid van het licht. En toch draait het allemaal om licht. Fotograferen betekent immers zoiets als "schrijven met licht". Maar vaak wordt het licht onderbelicht (vind ik wel een leuke woordspeling). Dus fotografen, trek er ook bij slecht weer met de camera op uit. Sta stil bij de mogelijkheden die het licht biedt. En je zult waarschijnlijk nog mooiere foto's maken!

Pokémon Go!


De wereld wordt steeds idealer. We hebben ons huis vol staan met plastic bloemen, want die hoeven we geen water te geven. Koken hoeft ook niet meer, want scootertjes rijden af en aan. Wel zo handig! En willen we er even tussenuit? Dan openen we de simulator in Google Earth en vliegen zelf waarheen we maar willen. Immers, we zagen vele bestemmingen toch alleen maar op foto's. En is het allemaal niet echt genoeg? Dan zetten we onze virtual reality-brillen op. Gemak dient de mens, nietwaar? Vroeger, in de vorige eeuw, werden we overspoeld met tekenfilmpjes van Pokémon. Maar ja, dat was vroeger. Nu is het eindelijk realiteit: Pokémon is tot leven gebracht. Hele volksstammen installeren een app op hun telefoon en lopen stad en land af om Pokémon te vangen. Ja, Pokémon leeft eindelijk! Overal waar ik kom lopen, fietsen en rijden mensen zelfs auto met de smartphone in de hand. Op jacht naar Pokémon. Wat is het leven toch geweldig geworden. In de virtuele wereld zijn nu eenmaal geen grenzen. Eeuwenlang leefden mensen op een aardbolletje in het oneindige heelal. Nu hoeft dat niet meer, nu leven we in cyberspace. Waar al onze dromen uitkomen en onze wensen in vervulling gaan. Ja, de wereld wordt steeds idealer. Maar wacht eens even... hoe zit dat in onze echte wereld? Valt daar dan helemaal niets te beleven? Hoe zit dat als ik gewoon op straat loop, zonder smartphone? Ach, da's saai. Dan zie ik alleen maar gewone prachtige mensen. Mensen met hun eigen verhaal. Dan denk ik aan al die Pokémon-jagers. En dan denk ik: "Wat zijn die mensen toch zielig. Er lopen zoveel prachtige mensen rond en zij lopen nep-beestjes na te jagen!" Ik ben misschien ouderwets, maar als gewone man zie ik toch veel liever een leuke vrouw lopen dan een namaakwezentje. Echte mensen van vlees en bloed. Echte mensen, met emoties. Echte mensen, met hun eigen schoonheid. Echte mensen, die het waard zijn gefotografeerd te worden. Sorry, voor mij geen Pokémon! Maar als jij op Pokémon jaagt en je komt per ongeluk een mooie echte vrouw tegen, laat het me dan weten. Want die wil ik voor de camera hebben. Want ik leef toch liever in de echte wereld. De wereld waarin mensen om elkaar geven, samen lachen en samen huilen. De wereld waarin ik als fotograaf mezelf kan en mag zijn. Waarin ik vrouwen mooi mag vinden, waarin ik vrouwen mag fotograferen. Dus voor mij is het: "Pokémon, Go! Go as far as possible!" En ben jij toevallig zo'n echte vrouw en wil je en serie mooie foto's van jezelf? Mail me dan, ik ben niet virtueel, ik ben een fotograaf van vlees en bloed.

Vrouwen zijn mooier dan mannen...


Kijk eens naar eenden: de mannetjes zijn met hun kleuren mooier dan de vrouwtjes. En bij salamanders is dat al net zo. In de meeste gevallen zijn in het dierenrijk de mannetjes mooier dan de vrouwtjes. Dat vinden zowel mannen als vrouwen. In de oude Griekse cultuur gold dat ook voor mensen: zelfs vrouwenrollen werden op het toneel gespeeld door mannen. Ja, ook bij de mensen waren mannen mooier dan vrouwen. In onze tijd vinden de meeste mannen en vrouwen echter vrouwen mooier! Vanwaar deze omwenteling? Ik weet het niet, ik heb geen enkel idee. Maar feit is dat de meeste mannen en vrouwen tegenwoordig vrouwen mooier vinden. En ik behoor in dit geval tot de meeste mensen. Daarom fotografeer ik ook veel vaker vrouwen dan mannen. Daar komt ook nog eens bij dat ik mensen veel interessanter vind dan al het andere. Architectuur, landschappen, wildlife, producten... Nee, ik fotografeer liever mensen, met name vrouwen. Maar daarbij heb ik ook gelijk voor de moeilijkste vorm van fotografie gekozen. Immers, een ogenschijnlijk kleine fout kan een mens in een karikatuur veranderen. Maar niet alleen technisch gezien is het fotograferen van mensen het moeilijkst. Als fotograaf moet je ook empathisch en sociaal zijn. Je moet respect voor je model hebben, je model moet zich vertrouwd bij je voelen. Anders zul je nooit een goede foto maken. Juist als je als man vrouwen fotografeert zul je heel veel respect en begrip voor hen moeten hebben. Dat is nog veel belangrijker dan een dure camera- en studio-uitrusting. En dan komt de vraag: "Natuurlijk fotografeer je als man liever vrouwen, maar waarom je voorkeur voor klassieke naakten?" Ik ga het proberen uit te leggen. Op de Fotovakschool kreeg ik als opdracht eens naar het portretwerk in de bladen te kijken. Dus kocht ik een aantal "glossy magazines", waaronder een paar "mannenbladen". Tijdens het bestuderen van de foto's viel het me op dat ik de portretten in de mannenbladen sprekender vond. Uiteindelijk ontdekte ik de reden! Om niet beïnvloed te worden door de verleidingen van de modellen ging ik op zoek naar wat klassieke naaktportretten. En inderdaad, deze klassieke naaktportretten versterkten mijn vermoedens. Ik besloot de proef op de som te nemen: ik zou een bekende vragen te poseren en zou daarna de foto's aan wederzijdse bekenden laten zien. De reacties van die bekenden bevestigden wat ik al ontdekt had. Er kwamen opmerkingen als "wat sta je er mooi op", terwijl mijn model normaal reacties kreeg als "wat heb je een leuke trui aan". Normaal was niet alleen het model belangrijk, maar ook haar kleding. Nu niet, nu draaide het puur om het model. Puur zoals ze echt was, niet zoals ze zich met kleding verhulde. Het ging nu echt om háár schoonheid. En daar gaat het immers om: om de mens zelf, niet om wat er bij hoort. En dat is wat mij zo aanspreekt in de klassieke naaktfotografie. Het ultieme portret. En ik hoop in mijn leven dan ook nog veel vrouwen blij te maken met een prachtige fotoserie waar ze trots op kunnen zijn!

Hoe het allemaal begon en hoe het verder gaat


Lang, heel lang geleden kocht ik mijn eerste camera: een Konica C35V. Al gauw begreep ik dat je in huis wat meer licht nodig hebt, dus kocht ik er een Kakonet-flitser bij. Een hand vol Agfa CT18 diafilmpjes en ik ging aan de slag. Vanzelfsprekend ging mijn hele "uitrusting" mee op vakantie naar Engeland. En ik kreeg de smaak echt te pakken. Alles wat los en vast zat werd gefotografeerd. Ik begon het steeds leuker en leuker te vinden. Maar ik kwam er al snel achter dat ik met mijn uitrusting niet zo ver kwam als ik wilde. In ruimtes kon in vaak niet ver genoeg naar achteren om alles erop te krijgen. En die leeuw in de dierentuin zat wel erg ver weg. Dus al snel kocht ik een echte spiegelreflexcamera: de Pentax K1000. Ik had er echter niet op gerekend dat ik ineens wat zelf moest doen. Mijn Konicaatje deed alles, behalve filmgevoeligheid instellen en scherpstellen, helemaal zelf. Maar mijn K1000 was volledig handmatig. Ik moest dus leren omgaan met diafragma en sluitertijden. Ik begon heel simpel: ik zette mijn sluitertijd standaard op 1/125 seconde en paste met behulp van de naald van de ingebouwde lichtmeter het diafragma hierop aan. Van scherptediepte en dergelijke had ik nog nooit gehoord. Ik kocht een 135 millimeter telelens en een 28 millimeter groothoeklens. Want zo hoorde het, had ik me laten vertellen. Beide lenzen waren van Sigma, want die waren toen zo lekker betaalbaar. En dat een lens eigenlijk objectief heette, wist ik toen ook nog niet. Maar ik wilde meer. Dus kocht ik een paar boeken om mijn kennis uit te breiden. Niet veel later begon ik aan de Fotovakschool om in pakweg 4 jaar "alles" over fotografie te leren. Mijn Sigma-lenzen waren inmiddels vervangen door Pentaxjes. Inmiddels had ik ook al een zwart-witdoka met een "echte" Durst-vergroter en bracht vele uren door met het ontwikkelen van films en afdrukken. En ik fotografeerde nog steeds alles wat los en vast zat. Op zeker moment besloot ik mij helemaal te gaan richten op modelfotografie. Inmiddels fotografeer ik vrijwel alles digitaal. Ik heb in mijn carrière met vele merken camera's mogen spelen en vele merken flitsers kunnen uitproberen, maar het belangrijkste is: niet de apparatuur maakt de foto, maar de fotograaf! Dus heb jij een "gewone" compactcamera, ga er gewoon lekker mee aan de slag en heb er plezier in. Want fotograferen doe je niet met een camera, maar met hart en ziel. Maar goed, daar sta je dan in de eenentwintigste eeuw. Iedereen tweet, appt, post en blogt. Alleen ik nog niet. Dus tijd voor Dick 2.0, nietwaar? Vandaar dat ik besloten heb om ook maar een weblog te starten. En dit is dus mijn eerste blog. Het is de bedoeling dat ik zo af en toe een artikeltje plaats. En dat zal voornamelijk over fotografie gaan. Houdt mijn blog dus maar angstvallig in de gaten!
Dick van Belle - Bregittenplein 4 - 8261 KG Kampen - telefoon 06 22 38 75 56 - e-mail post@vanbelle.nl

Online sinds 8 mei 2000 - versie 11.0 - Alle rechten voorbehouden